Fengið af:
http://imsohipyourgranny...2007_07_01_archive.html
Mótorhjólalið finnst mér alla jafna einstaklega óspennandi fólk. Einhvern vegin finn ég alltaf pissulykt þegar ég sé mótorhjólakonur, veitiggi akkuru. Mótorhjólafólkið niðri á Ingólfstorgi á kvöldin finnst mér dýrslega fyndið. “Elskan...haddna....sko...strákarnir ætla allir niður í bæ...má éfara líka huh?” Þetta er svona eins og þegar krakkar eru að biðja um að fá að fara út að leika, nema slightly óheilbrigðara. Svo ræðir fólk um kúbikafjölda og lederhosen og gortar sig af nýjasta tattúinu á “hmm-hmm”-inu á sér. Dæs.
Eins og í morgun. Ég var soldið mánudax að keyra í vinnuna þegar einhver guðsvolaður auminginn á alltof stóru mótorhjóli svínar fyrir mig í hringtorginu. Að sjálfsögðu lagði ég lykkju á leið mína til að elta kvikindið uppi. Hann var afskaplega ótöff. Í engu nema leðurvesti að ofan með
“Ruddarnir” bróderað á bakið í rauðu. Töff. Flabbsaðir handleggirnir bærðust um í vindinum, næpuhvítir að undanskildum þremur tattúum. Og þetta var klukkan hálfníu á mánudagsmorgni. Góði Guð, viltu gefa að ég eignist einhvern tíman svona kærasta??? Plís! En það er svosem ágætt ef menn eru með sjálfsöryggið í lagi. Allavega fannst honum hann vera alveg helsvalur þar sem hann var stopp á ljósunum. Verst bara að ég held að engum öðrum hafi þótt það.
Support 182144118